ராமகிருஷ்ணா தியேட்டர்

 இரண்டு மூன்று நாட்கள் முன்பு திருச்சி ராமகிருஷ்ணா தியேட்டரை இடித்து விட்டார்கள் என செய்தி படிக்க மனசு லேசாக வலித்தது. இன்று Tiruchendurai Ramamurthy Sankar பதிவு படித்ததும் எனக்கும் எழுதி மன பாரத்தை கொஞ்சம் குறைக்க அவா.

70களில் நாங்கள் செஞ்சோசப்ஸ் ஸ்கூலுக்கு தினமும் தென்னூரிலிருந்து நடந்து போவோம். கோவிந்தராஜ் கல்யாண மண்டபம், ஈபி, ரமா காபே தாண்டி இடது பக்கம் வாமடம் வழியாக திருச்சி கோட்டை ரயில்வே நிலையம் உள்ளே நுழைந்து நிர்மலா லாட்ஜ், அசோக் புக் டெப்போ வழியாக ஸ்கூல் போய்ச்சேருவோம்.

என்றாவது ஒருநாள் ஸ்கூலுக்கு சைக்கிளில் போவதில் மகிழ்ச்சி. பெரும்பாலும் ராமகிருஷ்ணா தியேட்டருக்கு முன்னர் ரயில்வே கேட் போட்டு விடுவார்கள். சைக்கிளோடு கேட்டின் அடியில் நுழைந்து, தூரத்தில் பாலக்கரையிலிருந்து வரும் டிரெயினை பாத்தவாறு அவசரமாக லெவல் கிராஸை கடப்போம்.

ராமகிருஷ்ணா தியேட்டர்!

லெவல்கிராஸ் தாண்டி, வலது பக்கம் சாராயக்கடை மீன் வறுவல், பக்கத்து கடையில் முட்டை பரோட்டா, தியேட்டரின் முக்கோன சமோசா மற்றும் மூச்சா வாசனை எல்லாம் ஒரே விகிதாச்சாரத்தில் கலந்த மணம் காற்றில் மிதக்கும். நெ.1 TST (திருச்சி-ஶ்ரீரங்கம்-திருச்சி) டவுன் பஸ் தியேட்டர் வாசலில் நிற்க, மரக்கடை... மரக்கடை என கத்தும் கண்டக்டரை தள்ளிக்கொண்டு கொத்து கொத்தாக மக்கள் பஸ்ஸில் இருந்து வெளியே குதிப்பார்கள்.

‘சிரித்து வாழ வேண்டும்’ அங்கு நன்றாக ஓடியது. சர்தார்ஜியோ அல்லது பட்டான் வேட எம்ஜியாரின் இரு புருவங்களையும் இனைத்து பிரம்மாண்டமான போஸ்டர் கண்ணை பறிக்கும். பக்கத்தில் இன்னொரு எம்ஜியார் தன் இடது கையால் லதாவின் இடுப்பை பற்றி, அவரை அப்பிடியே அந்தப்பக்கம் சாய்த்து, அவர் கீழே விழாமல் இருக்க அவரின் தொடையை தன் வலது கையால் இழுத்து பிடிப்பார். தியேட்டர் உள்ளே இருந்து ‘பொன்மனச்செம்மலை புண்படச்செய்தது யாரோ’ வெளியே கேட்கும். ஐம்பது பைசா பெஞ்சு டிக்கட், 75 பைசா சேர், பின் முதல் வகுப்பு பெயிண்டால் எழுதியிருப்பார்கள்.

‘அன்னக்கிளி’ ஒரே நேரத்தில் உறையூர் பத்மாமணி மற்றும் ராமகிருஷ்ணாவில் ரிலீசானதாக ஞாபகம். புது படம் ரிலீஸ் என்றால் ராமகிருஷ்ணாவில் கூட்டம் அம்மும் (கவிக்குயில், மதனமாளிகை தவிர). மற்ற நாட்களில் பெரிய தியேட்டரிலிருந்து படங்கள் சில நாட்கள் கழித்து இங்கே வந்து விடும். தியேட்டரும் பொதுவாக காலியாக இருக்கும். பெரிய மார்க்கெட்டில் வண்டி இழுப்பவர்கள், குதிரை வண்டிக்காரர்கள், தொழிலாளிகள் இவர்களுக்கெனவே அந்த தியேட்டர் இயங்கியது. வெள்ளிக்கிழமை விரதம் படம் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்போது நம்மையறியாமல் சீட்டிலிருந்து கால்களை தூக்கிக்கொள்வோம். படத்தில் பாம்பு மின் விளக்கிலிருந்து எட்டிப்பார்த்து கீழே குதிக்கும். பாம்பை விட சிவகுமாரை பார்த்து பயந்தவர்களும் சிலர். ‘ஜிலு ஜிலு.. ஹோ.. குளு குளு.. சார்மிங் பியூட்டிஃபுல் புல் புல்’ பாடலை கொஞ்சநாள் விவிதபாரதியில் போட்டார்கள். அப்புறம் பாடலையே காணோம்.

பெஞ்சு டிக்கெட்டிலிருந்து முதல் வகுப்பு வரை மூட்டைப்பூச்சி உத்திரவாதம். இடைவேளையின் போது வெளியே வந்து அப்படியே தரையில் உட்கார்த்து தாராளமாக உச்சா போவார்கள். டிரிங்.. டிரிங் .. சோடாலேர் (சோடா கலர்) என சாவியால் காளிமார்க் பாட்டிலில் உரசி சப்தமெழுப்பி கடலை மிட்டாய், தேங்காப்பூ தூவிய பீடா, 6 ட்ராக் முறுக்கு விற்கும் பையன்கள்.

முறுக்கை மட்டும் ரசித்து சாப்பிட்டுக்கொண்டே ‘போலிஸ்காரன் மகள்’ அழுதுகொண்டே பார்த்து வீடு திரும்பும் பெண்களை மன்னிக்கவே கூடாது. காதல் வாகனம், பணத்தோட்டம் போன்ற படங்கள் சந்தடியின்றி வந்து போவதும், எம்ஜியார் படங்களால் ஈர்க்கப்பட்டு தவறாமல் ராமகிருஷ்ணாவில் நாம் படம் பார்ப்பதும் சகஜம்.

பாலக்கரை பிரபாத்தில் ‘முரட்டுக்காளை’ படத்திற்கு ஹவுஸ்ஃபுல் போர்ட் போட்டு விட, அப்படியே பேலஸ் தியேட்டர் அல்லது ராமகிருஷ்ணா ஓடுவோம். எதாவது படத்திற்கு அங்கே டிக்கட் கிடைத்து விடும். ‘ஹவுஸ்ஃபுல்’ போட்டுட்டான். அதனால திரும்பி வந்துட்டோம்’ என வீட்டிற்கு திரும்பியதாக சரித்திரம் இல்லை.

87 வருடங்கள் ஓடிய தியேட்டரை சென்ற வாரம் மூடி விட்டார்களாம். கரோனாவினால் தியேட்டர்களில் கூட்டத்தை குறைக்க அரசாங்கம் நடவடிக்கை எடுக்க, வருமானமின்றி, நம் இதயத்திற்கு நெருக்கமான ராமகிருஷ்ணா தியேட்டரை இழக்க வேண்டியுள்ளது.

அல்வேரோ

 பஹ்ரைனில் நகரின் மையப்பகுதியில் மாஹூஸ் என்ற இடத்தில் மொத்தம் ஆறு வீடுகளே கொண்ட சிறிய காம்பௌண்டில் எங்களுக்கு ஜாகை. எங்களுடன் ஒரு இராக்கிய, மங்களூர், கன்னட, பம்பாய், மார்வாடி குடும்பங்கள். நாங்கள் ஓவராக ஈஷிக்கொண்டோ அல்லது முகத்தை திருப்பிக்கொண்டோ இல்லாமல் அப்பப்ப லட்சுமி போல ‘நீ நல்லா இருக்கியா.. நா நல்லா இருக்கேன்’ தான். என்றாவது ஒருநாள் பக்கத்து வீட்டில் காலை நாஷ்டா மங்களூர் பன்ஸ், மார்வாடி தம்பதிக்கு எங்க வீட்டு பில்டர் காபி என உண்டு. பம்பாய்காரர்களிடமிருந்து ரமதானுக்கு ரவையில் செய்த இனிப்பு வகைகள் பிளாஸ்டிக் தட்டில் வரும். நாங்களும் பொங்கலன்று வெண், சக்கரை பொங்கலை அலுமினியம் ஃபாய்ல்/ கண்டெய்னரில் கொடுத்தனுப்புவோம். எவர்சில்வர் கின்னத்துல கொடுத்தனுப்பிச்சா பாத்திரம் திரும்பி வருமா என்கிற பயம் தான் தலைமுறை தலைமுறையா நமக்கு உண்டே!

காம்பௌண்டின் குத்தகைதார கம்பெனி நன்றாக பராமரிக்கிறார்கள். நீச்சல் குளம், டென்னீஸ், ஜிம் என ஒரு கேட்டட் கம்யூனிட்டிக்குறிய சர்வ லட்சணங்களும் இங்கு உள. இரவு பகலுக்கென பங்களாதேஷி வாட்ச்மேன் இருந்தான். எப்ப தூங்கினான் எப்ப எழுந்தான் என கண்டு புடிக்க முடியாத சத்ருகன் சின்ஹா மூஞ்சி. பங்களாதேஷிகள் விடுமுறைக்கு டாக்கா போனால் திரும்பி வருவதற்கு சாத்தியக்கூறுகள் வெகு சொற்பமே. லுங்கி மாற்றுவது போல விசாவை மாற்றி விடுவார்கள். தற்போது சந்திரன், சகதேவ் என இரண்டு வாட்ச்மேன்கள். புள்ளி ரண்டும் மலையாளியானு. ஆரம்பத்தில் யார் பகல், யார் இரவு வாட்ச்மேன் என தெரியவில்லை. ‘பகலிலே சந்திரனை பார்க்க போனேன், அவன் இரவிலே வருவதாக சகதேவ் சொன்னான்’ கதை தான்.

இரவில் மெயின் கேட்டை பூட்டி செக்யூரிட்டி கேபினுக்குள் புகுந்துகொள்வான் வா.மேன். அந்த கேபின் அந்தமான் செல்லுலர் ஜெயில் போல ஒரு ஆள் அட்டென்ஷனில் மட்டுமே நிற்க ஏதுவானது. ஆச்சர்யம் என்னவென்றால் அதிலும் ஒரு சிங்கிள் சீட் குஷன் சோபா போட்டு எதிரே கைராலி டிவி. சுருட்டிய ஹிந்து பேப்பரில் அடி வாங்கிய கரப்பான் பூச்சி போல கை காலை மேலே தூக்கிக்கொண்டு எசகுபிசகாக உட்கார்ந்தபடி வார்த்தகள் (செய்தி) பார்ப்பான். தவிர ஓரிரண்டு ஆந்திர மெய்டுகள், இஸ்திரி கடை உ.பி பையா, ஏசி சர்வீஸ் டீம், ப்ளம்பர், எலெக்ட்ரீஷியன் என ஆறு வீடுகளைச்சுற்றி சட்டசபை கூட்டத்தொடர் போல ஜன நடமாட்டம் எப்போதும் உண்டு. ‘பாத்ரூம்ல தண்ணி நின்னு போச்சு’ என நாம் போனில் சொன்னால் போதும், அடுத்த அரை அவரில் டூல் பாக்ஸை ப்ரீஃப் கேஸ் போல தூக்கிக்கொண்டு பட்ஜெட் கூட்டத்தொடருக்கு வரும் பி.சிதம்பரம் போல நளினமாக அசைந்து நடந்து வருவார் ப்ளம்பர். ‘தண்ணி ஏம்ப்பா வரலை’ என ஒரு கேள்வி தான் கேட்டு வைப்போம். அதற்கு அவர் ‘குடகு மலை காற்றில் வரும் பாட்டு கேக்குதா என் பைங்கிளி’ ரேஞ்சுக்கு தண்ணீர் எங்கு உற்பத்தி ஆகிறது, அதன் பண்புகள் யாவை, வழியில் குழாய் ரிப்பேர் என ஒரு சுவிசேஷ சொற்பொழிவே ஆற்றி, அதற்குள் தண்ணி தானாகவே வந்து விடும்.

காம்பௌண்ட் என்றாலே இவ்வூரில் பூனைகள் உண்டு. எங்கள் காம்பௌண்டிலும் பூனைப்படை. ஆட்சி மாற்றத்திற்குப்பின் அடுத்த கட்சி வருவது போல மூன்று நான்கு வருடத்திற்கொரு முறை பழைய பூனைகள் வெளிநடப்பு செய்ய, புதிய பூனைகள் வருவதும், குட்டிகள் போடுவதும், குட்டிப்பூனைகள் ‘ராமாயி வயசுக்கு வந்துட்டா’ போல புஷ்டியாகி பக்கத்து காம்பௌண்ட் கள்ளக்காதல் பூனையுடன் ஓடிப்போவதோ அல்லது ரோட்டில் கார் ஏறி இறந்து போவதோ சகஜம். எல்லா வீடுகளிலும் மாதாந்திர மளிகை லிஸ்ட்டில் அரிசி பருப்பு உண்டோ இல்லையோ, அவசியம் பூனை உணவு (cat food) உண்டு. மதியம் இரண்டுக்கு எங்கள் வீட்டு வாசலில் மியாவ் என அழைப்பது, மாலை ஆறரை மணிக்கு கன்னட வீடு என ஷிஃப்ட் போட்டு போஜனம் பண்ண வருகின்றன.

பொதுவாக, அரேபிய பூனைகள் மிகவும் அன்பான மனநிலையைக் கொண்டுள்ளவை. இவைகளின் முக்கிய அம்சமே உரிமையாளரின் மீதான பக்தி, அன்பு மற்றும் பாசம் தான். எப்போதும் அவற்றை நேசிக்கும் நபருக்கு நம்பகமான தோழனாக இருக்கும்.

பாலைவன வாழ்க்கை முறைக்கு ஏற்றவையாக இரவில் கண் விழிக்கும் nocturnal வகை பிராணிகள் இவை. பூச்சி, மீன், தவளை, பல்லி, சிட்டுக்குருவி இவை விரும்பி உண்ணும் துரித உணவுகளாகும். எளிதில் குதித்து உயரம் தாண்டுவதும், உயரமான சுவற்றிலிருந்து அசாத்தியமாக தரையில் குதிக்க வல்லவை. நல்ல ஆரோக்கியமுடன் வலுவாகவும் நோயெதிர்ப்பு சக்தியையும் கொண்டு பிறக்கின்றன.

பம்பாயிலிருந்து வந்திருக்கும் பெரியவனுக்கு ஆறேழு மாதமாக இங்கே ‘வீட்டிலிருந்து வேலை’. விலங்குகளிடத்தில் மிக்க அன்பு செலுத்துபவன். பிராணி மற்றும் பிரியாணி இரண்டுமே அவனுக்கு உயிர். தானுண்டு தன் வேலையுண்டென இருப்பவன். அதே சமயம் மனதிற்கு சரியென பட்டதை தயங்காமல் செய்பவன். உண்டியலையும் உடைக்க மாட்டான். அப்படியே உடைத்தாலும் ‘உங்களோட பர்த்டேக்கு உங்க கிட்டயே காசு கேக்கலாமா’ போன்ற விளக்கங்களும் கொடுக்க மாட்டான். சின்னவனும் இங்கே தான் இருக்கிறான். பெரியவன் அளவிற்கு பிராணிகளுடன் அதிக பற்றில்லாத அப்பிராணி். என்றோ ஒரு நாள் ஆளுநரை சந்திக்கும் முதலமைச்சர் போல பூனைகளிடத்திலிருந்து தள்ளியே இருப்பான். எதற்கும் தயங்காமல் மனதிலுள்ளதை பட்டென சொல்பவன் சின்னவன். மதில் மேல் பூனை போல் அல்ல.

பூனைகளுக்கு அசாத்திய மூளை. கேட்டில் யார் வீட்டு கார் நுழையுமோ அதைப்பார்த்து விட்டு சரியாக அவர்கள் வீட்டிற்கு ஓடுகின்றன திண்டிக்காக. அவைகளுக்கு அல்வேரோ என அழகான நாமகரணம் வேறு. நம்மை பார்த்ததும் ஆசையாக கிட்ட வந்து நம் கால்களை தம் உடலால் உரசும். நாம் உடனே குனிந்து அவைகளை தடவிக்கொடுக்க, முகத்தை தூக்கி காட்டுவான் அல்வேரோ. ஜெஸ்ஸி மல்லாக்க படுத்து நம்மை உற்று பார்த்தால் நாம் உடனே வயிற்றையும் கழுத்தையும் நீவி விட வேண்டுமென அர்த்தம். ஜெஸ்ஸி என்பது பெண்ணல்ல! இன்னொரு பூனை.. ஆமா!

சென்ற வாரம் அல்வேரோ சாப்பிட வந்தபோது தான் கவனித்தோம், அவனது வயிற்றில் பெரிய ஓட்டை. தோல் கிழிந்து தொங்கிக்கொண்டு பாதி சதையை காணோம், இரத்தப்போக்கு நின்று உள்ளே சிறுநீர்ப்பை தெரிந்தது. பார்க்கவே பகீர். நாய் ஏதும் கடித்ததா அல்லது காம்பௌண்ட் சுவற்றின் முள்கம்பி கிழித்து விட்டதா தெரியவில்லை. சிறிய கூண்டில் அவனை தூக்கிக்கொண்டு பக்கத்தில் வெட்ரினரி கிளினிக் போக பிலிப்பினோ பெண் போன் செய்து டாக்டரை வரவழைத்தாள்.

அல்வேரோவை மேசையில் கிடத்தி பின்புறம் மெல்லிய ஊசியை குத்த, வீல் என கத்தியபடியே அரை மயக்கத்துக்கு அவன் போக, வெட்டுண்ட பகுதியில் புசு புசுவென உரோமத்தை ட்ரிம்மரால் வெட்டி, காயத்தில் தண்ணீர் பீய்ச்சியடித்து சுத்தம் செய்த பின் இரண்டு எக்ஸ்ரே எடுத்து பார்த்ததில் சிறுநீர்ப்பைக்கு வெளியே தான் சேதமாம். மருந்து கொடுத்தார்.

அடுத்து அவர் வயிற்றுப்பகுதியில் கிழிந்திருந்த தோலை இழுத்து சேர்த்து வைத்து வயிற்றை முழுவதும் மூடி படக் படக் என பெரிய ஸ்டேப்லர் கொண்டு ஒட்ட வைத்த காட்சி நம் ரத்தத்தை உறைய வைத்தது. (படம் பார்க்க) அது முடியவும் அல்வேரோ மயக்கம் தெளிந்து வலியால் மியாவ் மியாவ் என கத்தினான். அடுத்த 5 நாட்கள் வெளியே விளையாட விடாமல் ஒரு அறையில் பூட்டினான் பெரியவன். சூப்பர் மார்க்கெட்டுகளில் பூனைகளுக்கென litter(மண் போன்ற வஸ்து) கிடைக்கிறது. அதை ஒரு அகன்ற உயரம் குறைவான டப்பாவில் கொட்டி வீட்டிற்கு வெளியே தனியாக வைத்து விட்டால் போதும். அதில் மலஜலம் கழித்து தானே கால்களால் மண்ணைத்தள்ளி மூடி விடுவான். பிறகு நாம் அதை சுலபமாக மண்ணோடு வெளியே கொட்டி விடலாம்.

இரு முறை மேலே ஏறி ஜன்னல் கதவை எப்படியோ தள்ளிக்கொண்டு வெளியே ஓடி விட்டான். பிறகு அவனை பிடித்து ஜிம்முக்குள் வைத்து பூட்டினோம். கத்தி தீர்த்து விட்டான். அந்த கத்தலுக்கு அர்த்தம் வேறு, பயபுள்ளைக்கி பெண் துணை வேண்டுமாம் என டாக்டர் சொன்னதன் பேரில் தற்போதைக்கு ஜெஸ்ஸியும் துணைக்கு இருக்க ‘பொன் வானம் பன்னீர் தூவுது இந்நேரம்’தான்.

அடுத்த சில நாட்கள் போக, ஒருநாள் மாலை ஜிம் சென்று பார்த்தோம். புண் காய ஆரம்பித்து புத்துணர்ச்சி பெற்று, எங்களை பார்த்ததும் காலை இரு முறை உரசி முகத்தை தூக்கி காண்பித்தான். நாம் அவனது முகத்தை தடவி கொஞ்சியபோது கவனித்தோம், வெட்டுப்பட்ட இடத்தில் சதை வளர்ந்து தோல் மூடிக்கொண்டது பார்க்க எங்களுக்கு நிம்மதி. (படம் பார்க்க).

பிராணிகளுக்கு கரோனா தொற்று வருவதில்லை என சொல்ல முடியாது. நாய் பூனை போன்ற வீட்டுப்பிராணிகளுக்கு வர சாத்தியம் உள்ளதாம். ஆனால் அவைகளிடமிருந்து நமக்கு தொற்று பரவுவது குறைவாம்.

ஷ்யாமளா ராம்

 94இல் புதிதாக பஹ்ரைன் வந்தவுடன் ஹூரா/குதேபியா பகுதியில் குடியேறினோம். நம்மூர் மயிலாப்பூர் போல. பழைய மாடல் டொயோட்டா அல்லது நிஸான் சன்னி கார் மற்றும் 2 பெட்ரூம் ஃப்ளாட், லேசான நரையுடன் ஏதாவது குடும்ப கம்பெனியில் அக்கவுண்டன்ட், மதுரை/சென்னையில் வாங்கி போட்ட சுடிதாருடன் மனைவி... புதிதாக பஹ்ரைன் வந்திறங்கிய நடுத்தர வர்க்கத்தினரின் அடையாளங்கள் இவை.

முதன் முதலில் அல் முந்தசா சூப்பர் மார்க்கெட்டை பார்த்து பிரமித்துப்போனோம். பால், தயிர், அரிசி, மளிகை, காய்கறி, ப்ரெட், பிஸ்கட், விளையாட்டு பொம்மைகள், பேனா, பென்சில், பேப்பர் என சகலத்தையும் வாங்கி ட்ராலியில் தள்ளிக்கொண்டு சென்றது எல்லாமே அதிசயமாக இருந்தது. அப்போது தான் மோகன் Mohan Gopal Krishnan லக்ஷ்மி Lakshmi Mohan தம்பதியை சந்தித்தோம். கணபதி Ganapathi Subramanian தான் இவர்களை எங்களுக்கு அறிமுகப்படுத்தினான். மோகன் Cost Accountant. நாக்பூரில் இருந்த வடநாட்டு தென்னிந்தியர். ஃபில்டர் காபி ப்டாது.. ச்சாய் தான். வார்த்தைக்கு வார்த்தை ‘சாலா’ என்பார். ‘சாலா ஏமாத்திட்டான் பாருங்க’ என நகைச்சுவையாக சொல்லி யாரையாவது கலாய்ப்பார். எனக்கு இணையான அலைவரிசை (வேவ் லெந்த்ங்க!). எங்கள் வீட்டிலிருந்து நாலு கட்டிடங்கள் தாண்டி ஜாகை. தெரு முழுக்க டொர்ர்ர்ரென ஏசி மிஷின் சத்தத்துடன் உக்கிரமான வெயில் காலம்.

இவர்களுக்கு ஒரு பெண் ஷ்யாமளா மற்றும் கைக்குழந்தை அரவிந்த். ஷ்யாமளாவிற்கு 6 வயது. பையனை குழந்தைகளுக்கான தள்ளு வண்டியில் உட்கார வைத்து, அவன் காலுக்கு கீழேயே 10 கிலோ அரிசி மூட்டையை வைத்து தள்ளிக்கொண்டு வீடு வந்து சேரும் மோகன்.. சாலா! கில்லாடி.

ஷ்யாமளா என் இரண்டு பையன்களிடம் அவ்வளவு ஒட்டுதல். அதிலும் என் சின்னவன் ப்ரணவ் என்றால் அவளுக்கு உயிர். நான்கு குழந்தைகளும் சேர்ந்தே விளையாடுவார்கள். ஷ்யாமளா அக்கா என பின்னாலேயே சுற்றுவான் அரவிந்த். லேசாக அதட்டினாலும் உதட்டை பிதுக்கி கண்ணீர் துளிக்க ஏவியெம் ராஜன் போல அழ ஆரம்பிப்பான் அரவிந்த். லக்ஷ்மியின் ஒரே அதட்டலில் சட்டென அழுகையை உள் வாங்கி லேசாக சிரிக்கும் சமர்த்து. அவன் தூரத்தில் விளையாடிக்கொண்டிருக்கும்போது வலது கையால் ஷ்யாமளாவை நான் பட் பட்டென அடிப்பது போல பாவலா செய்து, இடது கையால் என் தொடையில் அடித்து சத்தம் எழுப்ப, ‘அரவிந்த்! அங்கிள் என்னை அடிக்கறா பார்!’ என ஷ்யாமளா கத்த ஓவென பெருங்குரலில் அழுது ஒடி வருவான்.

வார இறுதிகளில் அவர்களுடன் பார்க், பீச் என சுற்றுவோம். எங்களது மகிழ்ச்சியே வீடு, மனைவி, மக்கள் மற்றும் நண்பர்கள் தானே! திரும்பி வரும்போது அப்படியே குதேபியா பகுதியில் மைசூர் ரெஸ்டுரன்டில் நீர் தோசா, பூரி பாஜி. சிறிலங்கன் நடத்தும் சமர் வீடியோவில் எதாவது காசெட் வாங்கிக்கொண்டு வந்து நள்ளிரவு வரை படம் பார்ப்போம். எங்குமே கிடைக்காத படங்களைக்கூட கொண்டு வந்துவிடுவான் அவன். ‘பத்தாம் பசலி’ இருக்காங்க என விளையாட்டுக்கு தான் கேட்டேன். ரோட்டை க்ராஸ் செய்து எதிர் பில்டிங்கில் வீட்டிற்கு ஓடிப்போய் உடனே கொண்டு வந்து விட்டான். டீவியில் ஓடும் அரதப்பழசான படங்கள் ஒன்று விடாமல் ரெகார்ட் செய்து விடுவான். அதற்கெனவே நிறைய வாடிக்கையாளர்கள். பேசிக்கொண்டிருக்கும் போதே போனை எடுத்து ‘என்ன படம் கேட்டீய? தாய் மகளுக்கு கட்டிய தாலியா? வடிவான பிரிண்ட்.. இருக்கு வாங்க’ என்பான்.

பரதம் கற்றுக்கொண்ட ஷ்யாமளாவின் அரங்கேற்றம் மனாமா தட்டாய் ஹிந்து கம்யூனிட்டி கிருஷ்ணன் கோவில் வளாகத்தில் விமரிசையாக நடக்க, முன் வரிசையில் கை தட்ட நாங்கள். கேம்ப்கார்டர் வாங்கிய புதிது எனக்கு. அது மற்றவர்களுக்கு தெரியனுமே!ஷ்யாமளா நாட்டியத்தை வீடியோ படம் பிடிப்பது என் வேலை. வீட்டிற்கு வந்தவுடன் டைட்டில் போடுவதற்காக பெயர்களை அட்டையில் எழுதி அரவிந்தை விட்டு ஒவ்வொரு பக்கத்தையும் புரட்டச்சொல்லி புதுமையாக வீடியோ ஆல்பம் செய்து (செய்வதாக நினைத்துக்கொண்டு) புளகாங்கிதமடைந்தேன். பரதம் கற்றதால் ஷ்யாமளாவிற்கு சினிமா பாடல்களுக்கான நடனம் சுளுவாக வந்தது. ‘ டக்சிக்கு டக்சிக்கு.. மேகம் கருக்குது’ என ஜோதிகா நடனங்களை ஆடித்தள்ளி, பள்ளியிலும் எல்லா நிகழ்ச்சிகளிலும் நடனமாடுவாள்.

12ஆம் வகுப்புக்கு முன்பே அவளை இந்தியாவிற்கு அனுப்பினார் மோகன். நாக்பூர் ஹாஸ்டலில் இருந்தாள். பிறகு எம்.எஸ்ஸி மைக்ரோ பயாலஜி முடித்து ஏராளமான பரத நிகழ்ச்சிகளில் பங்கேற்று டான்ஸ் டீச்சருமானாள். சட்டென திருச்சிக்கார அமெரிக்கா மாப்பிள்ளை கிடைக்க, கல்யாணமும் ஜாம் ஜாமென நடந்து அமெரிக்காவில் செட்டிலானாள். அங்கும் நாட்டிய பள்ளி தொடங்கி பரதம் கற்றுக்கொடுத்தாள். பத்து வருடங்கள் கழித்து சமீபத்தில் இந்தியா திரும்பி வந்து தற்போது சென்னை அடையாறில்.. இரண்டு குழந்தைகள். கணவர் ராம் ரொம்ப புத்திசாலி. அளவோடு சுறுக்கமாக பேசுவார். ரோஜா பட நாயகன் அரவிந்த்சாமி போல அழகு மற்றும் அடக்கம்.

ஷ்யாமளா அரட்டை என்றும் சொல்ல முடியாது. சீரியசானவளும் அல்ல. ஆனால் கலகலவென சிரிப்பும் கொஞ்சம் இன்னொஸென்ஸ் கலந்த சுபாவம். அப்பா செல்லம். மிகுந்த பொறுமையுடன் அம்மாவிற்கு ஒத்தாசையுடன் இருப்பவள். சூது வாது தெரியாத ஆனால் ஸ்மார்ட்டான பெண். வெகுளியான, அழுத்தமான, மௌனமாக ஜெயித்துக்காட்டக்கூடியவள். கணவர், குழந்தைகள், மாமியாருக்கு மருத்துவ உதவி என மிகுந்த பொறுப்புடன் இருக்கிறாள். எங்களுக்கு மூத்த மகள் மாதிரி.

நேற்று மாலை மோகன் லக்ஷ்மி, டாக்டர் மாலா முரளி தம்பதியினருடன் மஹூஸ் பகுதியில் இரவு உணவு மற்றும் வெகு நேரம் அரட்டை. பல வருடங்கள் முன் பஹ்ரைனில் நாங்கள் சந்தித்தது, குட்டி குழந்தைகளுக்கு இன்று திருமணமாகி விட்டது, ஷ்யாமளா, அரவிந்த், கணபதி குழந்தைகள் என நேரம் போனது தெரியாமல் பேசினோம்.

கார்த்திக் கங்காபிரகாஷ்

 சட்டென பார்த்த மாத்திரத்தில் ‘டேய்! நீ மதுரை தானே!’ என கேட்டுவிடக்கூடிய முகம். படிய வாரிய தலை, கண்ணாடி, மலர்ந்த முகம், பெண்மையுடன் கூடிய பளிச்சென கண்கள், ‘சார்! எப்பிடி இருக்கீங்க’ என வாய் நிறைய சிரிப்புடன் வரவேற்கும் குணம். இது தான் கார்த்திக்.

முதன் முதலில் பஹ்ரைன் சார்ட்டர்ட் அக்கவுண்டன்ட்ஸ் டோஸ்ட் மாஸ்டர்கள் க்ளப்பில் இவனை பார்த்தவுடன் ஏதோ ஒரு ஈர்ப்பு. நல்ல நண்பர்களோம். வயது வித்தியாசம் பெரியதாக ஒன்றுமில்லை. இவன் பிறந்த ஆண்டு (1981) நான் சி.ஏ சேர்ந்த வருடம்.

சிஏ படித்திருந்தாலும் நிறைய பேருக்கு மேடையில், அலுவலகத்தில் மற்றும் பொது இடங்களில் ஆங்கிலத்தில் தவறின்றியும், பயமில்லாமலும், வயிற்றில் பட்டாம்பூச்சி படபடக்காமல் பேச வருவதில்லை என்பதால் இந்த க்ளப் எங்கள் அங்கத்தினர்களுக்கு பயிற்சியளிக்கிறார்கள். பொதுபேச்சு (public speaking) , நகைச்சுவை பேச்சு, உடல்மொழியுடனான பேச்சு (body language) என சுமார் ஆறே மாதங்கள் பயிற்சியில் நிறைய அங்கத்தினர்கள் மேடைப்பேச்சில் போடு போடு என பேசி கலக்குகிறார்கள். மற்ற க்ளப்புகளுடன் போட்டி நிகழ்ச்சிகளிலும் எங்கள் அங்கத்தினர்கள் வென்று, அடுத்தடுத்த தளத்திற்கு முன்னேறி இறுதிச்சுற்று வரை முன்னேறுகிறார்கள். அவர்களில் இவனும் ஒருவன்.

பஹ்ரைன் பேச்சாளர்களில் மிகவும் பிரபலமானவன். மேடைகளில் நகைச்சுவை மற்றும் அற்புதமான ஆங்கிலத்தில் பேசும் இவன் மற்றவர்களுக்கு பயிற்சி அளிப்பதிலும் கில்லாடி. Table Topic எனப்படும், நாம் மேடையில் ஏறிய பிறகே தலைப்பை கொடுத்து குறைந்த பட்சம் 3 நிமிடம் பேசவைக்கும் extempore பேச்சுப்போட்டியில் நம்மை வியர்க்க வைத்து உதற விடுவார்கள் படுபாவிகள். ‘நமக்கு இப்ப இதெல்லாம் தேவையா!’ என எண்ண வைக்கும் அதிபயங்கரமான வைபவம் அது. சில அங்கத்தினர்கள் மேடையில் ஏறி தலைப்பை கொடுத்ததும், எத்தினி பேர் வந்திருக்காங்க என கூட்டத்தினரை பார்த்து எண்ணி விட்டு லேசா வழிந்தவாறே மேடையிலிருந்து இறங்குவார்கள். அந்த போட்டியிலும் வென்று பரிசுடன் வருவான் இவன்.

அதில்லாமல் பஹ்ரைன் சென்டரில் சீஏ பரிட்சை எழுதும் மாணவர்களுக்கு Crash course வகுப்புகள் எடுத்து அவர்களை பரிட்சைக்கு தயார் செய்வதிலும் நிபுணன்.

சென்னை ஶ்ரீதர் & சந்தானம் ஆடிட்டர்களிடம் சீஏ படிப்பிற்கான 3 வருட ட்ரெய்னங் முடித்து, பஹ்ரைனின் பிரதான தொலைதொடர்பு நிறுவனத்தில் பல வருடங்களாக Forensic Internal Auditor ஆக பணியில் இருக்கும் இவனிடம் நான் கற்றுக்கொண்டவை ஏராளம். 5 வருடங்கள் முன் இவனது அப்பா (62) புற்றுநோயால் அவதியுற்று அதற்கான சிகிச்சை பலனளிக்காமல் ‘அடுத்த சில நாட்கள் தான்’ என்ற தருணத்திலும் ‘அப்பா எப்பிடி இருக்கார்ப்பா?’ எனும் கேள்விக்கு சற்றும் சளைக்காமல் ‘ பக்கலாம் சார்.. வலியில்லாம, அவஸ்தைப்படாமெ அவர் போனாப்போதும் எங்களுக்கு!’ என சலனம் மற்றும் முகத்தில் சோகத்தை காட்டாமல் லேசான புன்சிரிப்புடன் அமைதியாக பதிலளிக்கும் அந்த முதிர்ச்சி மற்றும் பக்குவ மனநிலையை கண்டு வியந்தேன்.

வாராந்திர சத்சங்கம், பஜனைகள், பகவத்கீதா கலந்துரையாடல் என ஆன்மிகத்தில் ஈடுபாடு இவனுக்கு. உத்கர்ஷ், சஹானா என இரண்டு குழந்தைகள். காதல் மனைவி கிருத்திகா Krithika Karthik எங்களுக்கு மகள் மாதிரி. ‘வாங்களேன் நாளைக்கு லஞ்ச்சுக்கு!’ என எங்களை அழைத்தால் நானும் உஷாவும் (Usharani Sridhar) அந்த வத்தக்குழம்பை சுவைப்பதற்கென்றே தவறாமல் காலை உணவு சாப்பிடாமல் இவர்களது இல்லத்திற்கு செல்வோம்.

இனிய பிறந்தநாள் வாழ்த்துக்கள் Karthik Gangaprakash.

ஜோர்டான்

 சில வருடங்களுக்கு முன் பஹ்ரைன் சி.ஏ. அங்கத்தினர்களுக்காக குறைந்த கட்டணத்தில் ஜோர்டான் நாட்டு சுற்றுலாவிற்கு அழைப்பு விடுத்தபோது பெயர் கொடுத்த மிகச்சிலரில் நானும் ஒருவன். 'அந்த ஊர்ல என்னா இருக்கு!' என சலித்துக்கொண்டு பின் எங்களை பார்த்து பெருமூச்சிட்டவர் பலர். கல்ஃப் ஏர் விமானத்தில் சுமார் மூன்று மணி நேர பயணம். எங்களுடன் வினோத்- PriyaDarshini Narayanan தம்பதியும் குழந்தைகளுடன்.

பொதுவாக அரபு நாடுகளைப்பற்றி இரண்டே வரியில் சொல்லலாம். மன்னராட்சி, குறைவான மக்கள் தொகை, சுத்தமான காற்று, கண்டிப்பான விதிமுறைகள், விஸ்தாரமான சாலைகள், பெரிய்ய்ய கார்கள், குறைவான இரு சக்கர வாகனங்கள், உயர்தர வாழ்க்கை, மக்கள் நலனுக்காக ஏராளமான மானியங்கள், வரியில்லா வருமானம். போதுமா?

கிட்டத்தட்ட ஜோலார்பேட்டை மாதிரி ஒரு ரெண்டுங்கெட்டான் ஊர் தான் தலைநகர் அம்மான். அதிக வளர்ச்சி இல்லை. ஆனால் எல்லா நாட்டுக்காரர்களும் வந்துபோகும் ஒரு சந்திப்பு. இஸ்ரேல், பாலஸ்தீனம், சிரியா, சவுதி மற்றும் இராக் ஐந்து நாடுகள் சூழ, செங்கடல் (Red sea) மற்றும் சாக்கடல் (dead sea) நாட்டிற்கு ஆபரணமாக அழகு சேர்க்கின்றன. மத்தியக்கிழக்கு நாட்டு மக்கள் உண்ணும் பழங்கள், காய்கறிகள் (குறிப்பாக தக்காளி) அனைத்தும் பெருவாரியாக ரோடு மார்க்கமாக ஜோர்டானிலிருந்து வருபவையே. பல்லாயிரக்கணக்கான சதுரமீட்டர் நிலங்கள் உபரியாக சாகுபடி செய்ய ஏதுவாக உள்ளன. நிலையான அரசு, மற்ற வளைகுடா நாடுகளுடன் நட்புறவு என சொல்லிக் கொள்ள நிறைய நேர்மறை அம்சங்கள்.

15 இருக்கை மினி பஸ்ஸுடன் எங்களை வரவேற்ற கெய்த் எனும் பெயர்கொண்ட கெய்டுக்கு ஆறடி உயரம். சட்டை ஜீன்ஸ் அணிந்திருந்தாலும் அரேபியர்கள் தலையில் அணியும் சிகப்பு வெள்ளை கட்டங்களுடனான ஷுமாக் எனப்படும் வஸ்திரத்தை தலைப்பாகை மாதிரி சுற்றியிருந்தான். சீராக வேயப்பட்ட தாடி. கெயித் அல்ல.. ஹ்கெய்த் என்று தான் உச்சரிக்க வேண்டுமாம். முதலில் ஜோர்டான் நாட்டைப்பற்றி சுறுக்கமாக சொன்னான்.

“1916 ஆம் ஆண்டு ஜோர்டான் அல்-ஹுசைன் பின் அலி என்பவர் பெரும் போராட்டம் நடத்தி ஒட்டோமோன் பேரரசிலிருந்து ஜோர்டான், லெபனான், பாலஸ்தீனம், ஈராக், சிரியா போன்ற அரபு நிலங்களை விடுவித்து 1921 இல் டிரான்ஸ்ஜோர்டான் எமிரேட்டை நிறுவி மகன் முதலாம் அப்துல்லாவிடம் லட்டு மாதிரி அதிகாரத்தை கொடுத்தார். தள்ளி நின்று பார்த்துக்கொண்டிருந்த பிரிட்டிஷ் காரனுக்கும் லட்டு தின்ன ஆசை வர, 1922 இல் ஜோர்டானை தம் வசம் கொண்டு வர, ஆரம்பமானது அரபு கிளர்ச்சி”

“தம்பி கெய்த்து! கொஞ்சம் இரு. கிளர்ச்சிக்கப்பறம் ஒவ்வொரு வாரிசும் நாட்டை ஆள, அடுத்த வாரிசுக்கள் ஸ்கெட்ச் போட்டு ஆளை தூக்கி வரிசையாக ஆட்சியை பிடிச்சாங்க. அதானே சொல்ல வர்ரே?”

“அட.. ஆமாம் ப்ரதர்!”

“நாங்கள்ளாம் திருச்சிடா! சோழ பாண்டிர்கள், சந்தா சாகிப், மாலிக் கஃபூர், திப்பு சுல்தான், உடையார்னு எல்லா கதையும் கேட்டிருக்கோம்ல”

“ஆனா பிரிட்டிஷ் காரனை மட்டும் நாங்க மன்னிக்க மாட்டோம்’. கர்சீப்பால் கோபத்துடன் துடைத்துக்கொண்ட கெய்த் முகம் சிவந்துடுச்சு. ‘அட.. அவந்தான் சுதந்திரம் கொடுத்துட்டு போனவுட்டு பின்னால் வந்த நீங்க தானே அடிச்சிக்கிட்டீங்க!’ என கேட்டா நமக்கும் அடி விழுமென்ற பயம். ‘இருக்கட்டும்பா! கொஞ்சம் உங்க நாட்டு பொருளாதாரம் பத்தி சொல்லு’ என பேச்சை மாற்ற, ‘அரபு பிராந்தியத்தின் மிகச்சிறிய பொருளாதாரங்களில் ஒன்றான ஜோர்டான் வெளிநாட்டு முதலீட்டாளர்களை ஈர்க்கும் ஒரு முக்கிய சுற்றுலா தலமாகும். சாக்கடலின் கனிம வளங்கள் மற்றும் இயற்கை மூலகைகள் மூலம் நன்கு வளர்ந்த சுகாதாரத் துறை காரணமாக மருத்துவ சுற்றுலாவை ஈர்க்கிறது இந்நாடு’ என சுறுங்கச்சொல்லி முடித்தான்.

சன்னமான குரல், இனிமையான ஆங்கிலம். ஜோர்டான் பல்கலைக்கழகத்தின் சுற்றுலாத்துரையில் விரிவுரையாளராக இருந்தவனாம். ‘இவ்ளோ அருமையா ஆங்கிலம் பேசிறியே! சொல்லிக்கொடுத்தது பிரிட்டிஷ்காரன் தானே! அவன் மேல என்ன கோபம்?’ என மறுபடியும் அவனை உசுப்ப, பக்கத்திலிருந்த மனைவி Usharani Sridhar ‘அவனை சீண்டாமெ உங்களுக்கு பத்திரமா ஊர் போய் சேர வேண்டாமா? அவனுக்கு பிரிட்டிஷ் காரன் மேல ஏதோ பூர்வஜென்ம பகை’ என முறைத்தாள்.

இப்ப உலக அதிசயங்களில் ஒன்றான பெட்ராவை பார்க்க போகிறோம் என்ற கெய்த் பஸ்ஸை விட்டு இறங்கினான்.

சூரியக் கண்ணாடி, தொப்பி, தண்ணீர் பாட்டில்களுடன் அவனை பின்தொடர்ந்தோம். குதிரையிலும் சவாரி செய்யலாமாம். பூமியின் உள்ளே ஆழமாகச் சுற்றி சுற்றி சுரங்கம் போல வளைந்து கீழ் நோக்கி செல்லும் சரிவான மண் பாதை. சுமார் 1 மணி நேர நடை. மேலே மேகங்களுடன் வானத்தையும் பக்கவாட்டில் இருபுறமும் மலைப்பாறைகளையும் கண்டுகொண்டே வந்த நாங்கள் சட்டென ஒரு திருப்பத்தில்.. ஆஹா! எங்கள் கண்களை நம்ப முடியவில்லை .. red sandstone gorge எனப்படும் பெரும் பாறைகளின் குறுகிய இடைவெளியில் வரலாற்று சிறப்புமிக்க பெட்ராவைக் காண முடிந்தது. விரிந்த கண்களுடன் இன்னும் கிட்டே போக, ஏழெட்டு தூண்களைக் கொண்ட ஒரு கோட்டையின் நுழைவாயில் போன்ற, ரோஜா அல்லது இளஞ்சிவப்பு நிறத்துடனான உயரமான அழகான அமைப்பு. நாம் அனைவரும் விசித்திரக் கதையின் ஒரு பகுதியாக இருப்பதைப் போல உணர்ந்தோம். கஜானா என்ற பெயருடனான அந்த இடத்தில் 19ஆம் நூற்றாண்டின் ஆரம்பத்தில் புதையலை சேமித்து வைத்ததாக நம்பப்படுகிறது. அடுத்து வேறென்ன செய்யப்போகிறோம்! டக் டக்கென புகைப்படங்கள் எடுத்து கொண்டோம். பக்கத்திலேயே மேலும் சில புராதன அமைப்புகள், கோட்டைகள், பழங்குடியினர் தயாரிக்கும் கைவினைப்பொருட்கள் என சொல்லிக்கொள்ள ஒன்றும் பெரிதாக இல்லை.

மறுநாள் சாக்கடல் (dead sea) நோக்கி சுமார் நான்கு மணிநேர பயணம். உற்சாகமாக பேசிக்கொண்டு வந்தான் கெயித். சமயம் கிடைக்கும்போதெல்லாம் அமெரிக்கரையும் பிரிட்டிஷாரையும் திட்டக்கொண்டு வந்தான். எனக்கு பொறுக்கவில்லை.

‘ஏம்ப்பா கெயித்து! நம் சுதந்திரத்திற்கு முன்னால் ஆங்கிலேயன் ஆண்டாலும், நம்ம ஊர் உலகத்த எப்பிடி வளப்படுத்தினான்! நூலகங்கள், புகைவண்டி நிலையங்கள், வங்கிகள், கட்டிடங்கள், தேவாலயங்கள்ன்னு கட்டி போட்டுட்டு போயிட்டான். இப்பவும் ஸ்ட்ராங்கா இருக்கே! எல்லாத்தையும் நமக்கு விட்டுட்டு தானே போனான்!’ கெயித் கடைசி வரை ஒப்புக்கொள்ளவில்லை.

சாக்கடல் வந்து சேர்ந்தோம். கடற்கரையில் மண்ணை குழைத்து உடல் முழுவதும் பூசிக்கொண்டு ஒரு மணி நேரம் அப்பிடியே கிடந்தால் தோல் சம்மந்தப்பட்ட பிரச்னைகள் வராதாம். பூசிக்கொண்டோம். சகிக்கலை. கடலில் இறங்கி ஹாயாக காலை நீட்டி படுத்துக்கொண்டு.. என்ன ஆச்சரியம்! அப்படியே மிதந்தோம். சாக்கடலின் உப்புத்தன்மை மற்றும் கூடுதல் அடர்த்தியால் நம் உடல் மிதக்குமாம். வித்தியாசமான அனுபவம்.

கடலுக்கு அப்பால் சில கிலோமீட்டர் தொலை தூர நிலத்தில் கட்டிடங்கள், கார்கள், மக்களின் நடமாட்டத்தை பார்க்க முடிந்தது. அது பாலஸ்தீனிய நாட்டின் காசா கீற்றாம் (Gaza strip). படகில் இன்னம் கிட்ட போய் காசா நகரை தண்ணீரிலிருந்தே பார்த்தோம். அந்நகருக்கு பின்னால் 11 கி.மீ தொலைவில் எகிப்திய மலைகள் தெரிந்தன. 30 கி.மீ தள்ளி இஸ்ரேலாம்.

மறுநாள் மதியம் பகல்

உணவு ஒரு அரேபிய உணவகத்தில். பூரி போல உப்பிய லெபனீய

ரொட்டியுடன் கத்தரிக்காயில் செய்த முத்தாபில், காபூலி சன்னா விழுதில் செய்த ஹம்மூஸ், எல்லா பண்டங்களின் மீதும் தூக்கலாக விட்ட பச்சை ஆலிவ் எண்ணெயுடன் அற்புதமான அரபிய உணவை மொஸ்க்கினோம். அரபிய சுலைமானி(கருப்பு தேனீர்) அருமை. Downtown எனப்படும் சரிவான அம்மான் நகர கடைவீதிகளில் வேகமின்றி பஸ் ஊர்ந்து செல்ல வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டே நகரின் அழகை ரசித்தோம்.

அப்துல்லா மன்னர் பள்ளிவாசல், ரோமன் தியேட்டர், பழங்கால இடிந்த கோட்டைகள், பன்னாட்டு நிறுவனங்களின் நவீன அலுவலகங்கள், பிரம்மாண்டமான அராப் வங்கியின் தலைமையகம் என புதுமை மற்றும் பழமை கலந்த அழகான நகரம்.

‘ஏம்ப்பா கெயித்து! இந்த இஸ்ரேல் பாலஸ்தீனிய சண்டை எப்போ முடிவுக்கு வரும்?’ என வெள்ளந்தியாக கேட்டோம். ‘ஆங்கிலேயர்கள் ஆரம்பிச்சு வச்ச சண்டை. யூதர்களும் அரபியர்களும் இப்பவும் சண்டை போட்டுக்கறாங்க. வெஸ்ட் பாங்க், காசா கீற்று இன்னம் ஆக்கிரமிப்புல இருக்கு. யாரு உசிப்பி விடறாங்க தெரியுமா? ’ என மறுபடியும் அவன் ஆரம்பிக்க நாம் கப்சிப்.

மறுநாள் அம்மான் விமான நிலையத்தில் எங்களை இறக்கி விட்ட கெயித்துக்கு நன்றி சொல்லி அன்பளிப்பாக கொஞ்சம் டாலர்கள் கொடுத்து விடை பெற்றுக்கொண்டு,

‘அழகான ஆங்கிலத்தில் அற்புதமா விளக்கினீங்க. நன்றி. உங்க குடும்பத்தாரை விஜாரித்தாக சொல்லுங்க’ என்றதும் பெருமிதத்துடன் சட்டென பர்சை திறந்து தன் அழகான ஒரு வயது மகளின் புகைப்படத்தை காட்டினான் கெயித்.

‘பூனை விழிகளுடன், ரோஸ் கலரா ரொம்ப அழகா இருக்காளே உன் பொண்ணு! பேரு?

‘பேர் எம்மா. என் உயிரே எம்மாவும் என் மனைவி ஒலிவியாவும் தான்’ என அழகான தன் மனைவியின் போட்டோவையும் எடுத்து காட்டி

‘ஒலிவியாவுக்கு பூர்விகம் இங்கிலாந்து’ என்றான் பெருமையுடன்.

QFR- Mission 300

 இந்த 2021இலும் நாம் 1960-80 பாடல்களை இன்னும் முனுமுனுக்கிறோம் என்றால் அந்த பெருமை Subhasree Thanikachalam அவர்களுக்கு தான். பாடல்களை மேலோட்டமாகவோ அல்லது இசை,பாடல் வரிகள் மற்றும் குரல்களை ஒருசேர ரசித்தவர்கள் இனி QFR நிகழ்ச்சியை பார்த்த பிறகு பாடல் இசையை தனியாக கவனித்தும் பாடகர்களின் சங்கதிகளையும் தனியாக ரசித்தும் மகிழ்வார்கள். காரணம் ஒவ்வொரு பாடல் பிறந்த விதம் அல்லது அது உருவான அதன் பின்புலம், பாடல் இசையின் தனித்துவம், சில குறிப்பிட்ட வாத்தியங்களின் இசை (மாண்டலின் ராஜு etc ) அவை நமக்குள் ஏற்படுத்தும் சிலிர்ப்பு என சுபஶ்ரீ அவர்கள் அளிக்கும் அரிய தகவல்கள் இந்த QFR நிகழச்சியின் தரத்தை பல மடங்கு உயர்த்துகிறது என்பதில் ஐயமில்லை.

பாடல் காட்சிக்கேற்றவாரு பாடலை பாடும் பாடகர்களை பற்றி கூறி அவர் சிலாகிப்பது நமக்கு பாடலின் மேல் உள்ள ஈர்ப்பை அதிகரிக்கிறது அல்லவா! ( உதாரணம்: ‘தூது செல்ல ஒரு தோழி’ பாடலில் வெட்கத்துடன் பாடும் விஜயகுமாரி/சுசிலா மற்றும் துடுக்குடன் ‘என்ன செய்வதடி தோழி’ என அந்த ‘என்ன’வை தூக்கலாக்கி பாடும் புஷ்பலதா/ஈஸ்வரி)

இந்தியா, அமெரிக்கா, ஐரோப்பா, வளைகுடா நாடுகளிலிருந்து பாடகர்களை சுபஶ்ரீ அவர்கள் தொடர்பு கொண்டு ( வெவ்வேறு கால வித்தியாம் வேற!) ஒரு ட்ராக்கில் பாட, வாத்திய கலைஞர்களும் வெவ்வேறு இடங்களிலிருந்து இசையை புகுத்த, எல்லாவற்றையும் கலந்து சிவா எடிட் செய்ய, கடைசியில் அதில் தேவைப்பட்ட மாற்றங்களை சுபஶ்ரீ அவர்கள் செய்து, பாடலின் பின்புலம் சார்ந்த தகவல்களையும் சேர்த்து கடைசியில் நமக்கு கிடைக்கும் end product... மை காட்!

கடந்த ஒரு வருடமாக தவறாமல் இந்நிகழ்ச்சியை பார்க்கும் எனக்கு மிகவும் பிடித்த பத்து பாடல்களும் (கலந்த தர வரிசை) என்னை பொருத்தவரை அதிக மதிப்பெண்களுக்கு தகுதியான பாடலையும் (பொன்னோவியம் கண்டேனம்மா) கீழே குறிப்பிட்டிருக்கிறேன்.

290(அத்தானின் முத்தங்கள்)

My fair lady பாடல் போல Broadway ஸ்டைலில் வசனமே பாட்டாக வரும் பாடலில் சுபஶ்ரீ அவர்கள் சொல்வது போல அந்த வசனத்தின் பேக் க்ரௌண்டில் வாசிக்கப்படும் ஸ்ட்ரிங்ஸ்.. சான்சே இல்ல

140(என்ன வேகம் நில்லு பாமா)

ஏ.எல்.ராகவன் அவர்கள் நினைவாக அவரது இந்த ‘வெர்சடைல்’ பாடலை நாராணன், சந்தோஷ் ஹரிஹரன் இருவரும் அதே இளமை மற்றும் குறும்புடன் பாட, இன்டர்ல்யூட் இசையை அச்சுத குமார், விக்னேஷ்வர், லக்ஷ்மண் மூவரும் சேர்ந்து அதகளம் செய்ய, எடிட்டிங் சிவாவை தனியாக உயர்த்தியிருக்கும் பாடல்.

193(வாடியம்மா வாடி)

மஹிதா ரிஷிப்ரியா இருவரும் பாடும் அந்தக்கால ராக் அன் ரோல் டைப் சடுகுடு பாடல். இன்டர்ல்யூட் இசை அச்சுத்(ஃப்ளூட்) வெங்கட்நாராயணன்(ட்ரம்ஸ்)

ஓவரால் (விக்னேஷ்வர்) பிரமிக்க வைப்பார்கள். எடிட்டிங் சிவாவுக்கு ஒரு மைல்கல் பாடல். மலைக்க வைக்கிறார்

89(ஹலோ மை டியர் ராங்நம்பர்)

எம்மெஸ்வி அவர்களின் சிக்நேச்சர் பாடல்களில் ஒன்றான இந்த பாடலை ஏசு தாஸ் மற்றும் ஈஸ்வரி இருவருக்கும் சளைக்காமல் பாடும் பத்மநாபன் மற்றும் ஶ்ரீநிதி.

115(தெரியாதோ நோக்கு)

வசுதா ரவி பாடும் மனோரமா அவர்களின் சோலோ பாடல்

207(பூந்தளிராட)

சிந்தூரியுடன் கோபால் ராவ் காலரை தூக்கி விட்டுக்கொள்ளலாம். சுந்தரேசன் சார், ஷ்யாம், ஃப்ரான்சிஸ் சேவியர் குழு, லக்ஷ்மண், செல்வா மற்றும் சிவா எல்லோருக்கும் முதுகில் ஒரு ஷொட்டு கொடுக்கலாம். பிரம்மாண்டமான கூட்டணி இசை அற்புதம்.

253(தூது செல்ல ஒரு)

எனக்கு மிகவும் பிடித்த பாடல். ராஜு அவர்களின் மாண்டலின் இசையுடன் அசத்தலுடன் ஆரம்பிக்கும் பத்மநாபன், சரணத்திற்கு முன் இழையும் சரோட் இசை, சுசிலா & ஈஸ்வரி இருவருக்கும் இணையாக பாடும் தீப்தி மற்றும் சௌந்தர்யா, காங்கோவிற்கு வெங்கட், லக்ஷ்மன் குட்டி , ஹெட்ஃபோனில் கேட்டால் சிகரமாக தெரியும் ஷ்யாம், கண்களுக்கு குளிரூட்டும் எடிட்டங் சிவா..

பிரமிக்க வைக்கும் பாடல்.

250(பட்டத்து ராணி)

டீவியில் இந்த பாடலை பார்க்கும்போது நமக்கு ஶ்ரீநிதி தான் நினைவுக்கு வருவார். Rich sounding என சுபஶ்ரீ அவர்களே சொல்லி விட்டார்.

268(தேடினேன் வந்தது)

ஆரம்ப இசையில் கிடார் இசை சுந்தரேசன் சார், இன்டர்ல்யூடில் பியானோ, பாங்கோஷ், ஃப்ளூட் என்று ஷ்யாம், வெங்கட் மற்றும் செல்வா கலக்க, பாடலை ஷரண்யா பாடி அசத்துவார்.

291(காத்திருப்பான் கமலக்கண்ணன்) ஷாஸ்வதி குரலும் பிரியதர்ஷிணியின் நடனமும் பாடலை வேற லெவலுக்கு கொண்டு போகின்றன. ஐடியா எப்படி கன்சீவ் ஆச்சு சுபஶ்ரீ! வாழ்த்துக்கள்.

280(பொன்னோவியம்)

என்னைப்பொருத்தவரை அதிக மதிப்பெண்கள் பெரும் இந்த பாடலைப்பற்றி தனிப்பதிவாக பக்கம் பக்கமாக எழுத ஏராளமான சங்கதிகள் உள்ளன. ஷரத்தும் ரிஷிப்ரியாவும் A cappella ஸ்டைலில் தங்கள் குரலாலேயே இன்டர்ல்யூட் இசையை சரணங்களுக்கு நடுவே நிரப்புகிறார்கள். பாடல் முழுக்க ஷ்யாமின் கடுமையான உழைப்பும், சிவாவின் மெனக்கெடலும் பாடலுக்கு வலு சேர்க்கின்றன. சிறுவர்கள் லக்ஷ்மண் மற்றும் கார்த்திக் கிடார் இசை மற்றும் வெங்கட்டின் ரிதம் பேட் இசை head phoneஇல் கேட்க பிரமாதம். QFRஇன் Top 10 வரிசையில் இந்த பாடல் இருக்கும்.

இப்பதிவின் நீளம் கருதி இன்னும் ஏராளமான அற்புத பாடல்களை இங்கே குறிப்பிடவில்லை. நிறைய பாடகர்கள், வாத்திய கலைஞர்கள் பெயர்களும் குறிப்பிடவில்லை. அவர்கள் அனைவருக்கும் வாழ்த்துக்கள்.

ஏராளமான உழைப்புடன் இந்த நிகழ்ச்சியை நமக்கு அளிக்கும் சுபஶ்ரீ அவர்கள் மற்றும் அவருக்கு உறுதுணையாக செயல்படும் 3 Inseparables அல்லது 3 Musketeers ஆன ஷ்யாம் (programming மற்றும் keyboard), வெங்கட் (percussionist) & சிவா (எடிட்டிங்) என QFR Team இன் ஓவியத்தை வரைந்தளித்து, விரைவில் ‘QFR Mission 1000’ சென்றடைய சுபஶ்ரீ அவர்களை வாழ்த்தும்,

QFR-228 லக்ஷ்மண் குட்டி

 Subhasree Thanikachalam அவர்கள் ‘லக்ஷ்மண்’ என்பதை விட ‘லக்ஷ்மண் குட்டி’ என செல்லமாக அழைப்பது இந்த குட்டி பையனை. சிறு வயது முதலே பாடல் போட்டிகளில் கலந்துகொண்டு இன்று அற்புதமாக பேஸ் (bass) கிடார் வாசிக்கும் கலைஞன். நண்பர்களுடன் சேர்ந்து இசைக்குழு அமைத்து பாடுகிறான்.

இசைக்குழுவில் முக்கிய அங்கமான பேஸ் கிடார் தாளவாதிகளுக்கு தன் ஆதரவை வழங்கி, தாளத்திற்கும் மெல்லிசைக்கும் இடையில் ஒரு பாலத்தை உருவாக்குகிறது. நம் உயிர் மூச்சு போல. இருப்பது தெரியாது. ஆனால் இல்லாவிட்டால் ஏதோ ஒன்று காணாமல் போனது போல இருக்கும். பேஸ் கிடாரின் மகத்துவத்தை தெரிந்துகொள்ள வேண்டுமா? Stevie Wonderஇன் Supersition பாடலை கேளுங்கள். அல்லது QFR-228 பாடலை உற்று கவனியுங்கள்.

சுஜாதா கட்டுரையில், குறும்புக்கார மாணவன் ஒருவன் டெஸ்க்கில் ப்ளேடை சொறுகி ‘டொய்ங்’ என ஒலி எழுப்ப, ‘என்னடா சத்தம் அது?’ என வாத்தியார் கேட்க ‘வண்டு சார்’ என்றானாம்! கிட்டத்தட்ட அந்த வண்டு சத்தம் தான் நம்ம லக்ஷ்மண் குட்டி எழுப்பும் பேஸ் இசை.

மேம்போக்காக பேஸ் இசை கேட்காது, ஆனால் எங்கோ ஒரு மூலையில் உட்கார்ந்துகொண்டு மெல்லிய அதிர்வலையை (resonance) ஏற்படுத்தி நம் கால்களை தாளமிடவைக்கும். Paul McCartney மற்றும் ஆலாப் ராஜு இருவரும் பேஸ் கிடார் கலைஞர்களாகத்தான் இசை உலகில் புகுந்து பின்னாளில் பிரபலமானவர்கள்.

QFR-228 (ஓ.. வசந்த ராஜா) பாடலுக்கு வருவோம். லக்ஷ்மணுக்கு மகுடம் சூட்டிய பாடல் இது என்பது என் கருத்து. ராஜாவின் கோஷ்டி இசைக்கும் (Orchestration) இந்த QFR பாடலின் நேரடி இசை (live music)க்கும் சற்றும் வித்தியாசம் தெரியவில்லை. லலித் வாசிக்கும் ஃப்ளூட் ஆகட்டும் சு.ரேசன் சாரின் கிடார் மற்றும் அஞ்சனியின் வீணை, வெங்கட்டின் மிருதங்கம், அச்சுத குமாரின் ட்ரம்ஸ் எல்லாமே இசையின் பல பரிணாமங்களையும் அளித்து நம்மை மலைக்க வைக்கின்றன.

பாடலின் ஆரம்ப இசையே (பல்லவிக்கு முன்) பிரம்மாண்டம். லலித்தும் (ஃப்ளூட்) கோபாலும்(கீபோர்ட்) ஆரம்பிக்க, கிடாரும் (சுந்தரேசன் சார்) வீணையும்(அஞ்சனி) இம்மி பிசகாமல் ஓருசேர உலோகத்தந்தியை மீட்ட, பிரம்மாண்டமாக மேளங்களுடன் வெங்கட் மற்றும் அச்சுத்தும் சேர குழலோசையுடன் பல்லவியை சுகன்யா ஆரம்பிக்கிறார்.

முதல் சரணத்தின் பிரதான தாளவாதி வெங்கட் (மிருதங்கம்) மற்றும் அசத்தலாக பாடிய கோபால். அடுத்து இன்டர்ல்யூடில் சுந்தரேசன் சாரின் கிடாரும் கோபாலின் கீபோர்டும் லலித்தின் குழலோசையும் மாறி மாறி ஒலிக்க(திரையில் அர்ச்சனா- பானுசந்தரின் குதிரை ரதம்) அடுத்து ட்ரம்ஸ் உயரமே உள்ள சின்னப்பையன் அச்சுத் அட்டகாசமாக சேர்ந்துகொள்கிறான். என்ன ஒரு எடிட்டிங் சிவா! Just brilliant.

இரண்டாவது சரணம் முழுக்க சுகன்யா, லக்ஷ்மண் மற்றும் அச்சுத்தின் ஆளுமை தான். உற்று கேளுங்கள். சுகன்யா சற்றும் பிசிறில்லாமல் இந்த சரணத்தை பாடுகிறார். அதலுள்ள nuances ஒன்றையும் விடாமல் சரணத்தின் அழகுணர்வை கூட்டுகிறார்.

‘ஆராதனை நேரம்.. ஆலாபனை ராகம்’ வரியில் ‘ஆராதனை’யை விட ‘ஆலாபனை’க்கு சின்னதாய் ஆக்சிலேட்டர் கொடுத்து ஒரு அழுத்தம்.

அடுத்து ‘என் மேகமே வா வா.. இதழ் நீரைத் தூவு’ வரியில் அந்த ‘தூவு’ என்ற இரண்டெழுத்து வார்த்தையை பிரித்து தூ-ஊ-வு-ஊ-உ(5) .. அதே வரி மறுபடி வரும்போது சற்று மாறுபட்டு தூஊ-வுஉ(2).

Sஜானகி அவர்களைப்போலவே சங்கதிகளையும் கமகங்களை சற்றும் சிரமப்படாமல் பிரயோகிக்கிறார் சுகன்யா. அது ஜாருவா அல்லது ஸ்புரிதமா போன்ற உட்பிரிவுகளெல்லாம் எனக்கு தெரியாது. ஆனால் கச்சிதமாக வளையும் உள்ளோசைகள். இந்த சரணத்தை மட்டும் ஜானகியம்மா அவர்கள் கேட்க வேண்டும். சிலிர்ப்பூட்டுகின்றது சுபஶ்ரீ!

இந்த இரண்டாம் சரணத்தை சற்றே தூக்கி பிடிப்பது லக்ஷ்மண் குட்டியின் பேஸ்கிடார் தான் என நினைக்கிறேன். வாத்தியக்காரர்களின் இசையையும் பாடகர்களின் குரலையும் நாம் கண்களால் கண்டும் காதால் கேட்டுக்கொண்டும் இருக்க, நம் நெஞ்சுப்பகுதியிலிருந்து எழும்பும் லக்ஷ்மணின் அந்த பேஸ் தான் பாடலுக்கே உயிர் நாடி. அதிலும் சுகன்யா இந்த சரணத்தை முடித்து (‘மன்மத கோவிலில் பாலபிஷேகம்’ வரிக்குப்பின்) பல்லவி ‘ஓ.. வசந்த ராஜா’ என தொடங்கும் அதே நேரம் (-0.29/4.33) அந்த ‘வசந்த’ விற்குப்பின்னல் லக்ஷ்மண் குட்டி ஃப்ரெட்போர்டை booom என slide செய்து எழுப்பும் subtle இசை அபாரம்.

இவ்ளோ சமாச்சாரம் இருக்கா என மீண்டும் இந்த QFR-228 பாடலை Head phone இல்லாமல் கேட்டால் பேஸ் இசை கேட்காது..ஆமாம்.

எனக்கு பிடித்த QFR பாடல்களில் ஒன்று இது என எத்தனை பாடல்களைத்தான் சொல்வது! சுகன்யா மற்றும் கோபால் ராவ் உட்பட எல்லா கலைஞர்களும் அளித்திருக்கும் best performance இது. குறிப்பாக லக்ஷ்மண் தன் பேஸ் கிடாரால் என்னை மலைக்க வைத்த பாடல்களில் ஒன்று இது. லக்ஷ்மண் குட்டியை ஓவியமாக வடிப்பதிலும் பெருமை எனக்கு.